ครอบครัวฉันได้รับข่าวร้ายจากทางบ้านยายว่า ป้าเป็นมะเร็ง แม่รับโทรศัพท์และฟังเรื่องราวทั้งหมดแล้วก็น้ำตาซึม สงสารป้า ป้าฉันเป็นพี่คนโตในบรรดาลูกของยายทั้ง 8 คน แม่ฉันเป็นคนที่ 2 ฉันเห็นแม่ร้องไห้ก็เช้าวันนี้เอง

ที่บ้านฉันฝนไม่ค่อยตก น้ำกินก็เริ่มหมด ชาวบ้านก็กินน้ำประปาที่กรองแล้วกัน แต่ฉันว่ามันรสชาติแปลก ๆ ไม่เหมือนน้ำฝนที่เคยกินมา แม่ก็เลยเล่าว่า เมื่อก่อนตอนที่ยังเด็ก ๆ บ้านยายก็แล้ง ปลูกข้าวไม่ได้ มีแต่ข้าวจ้าวกิน ปกติแล้วชาวนาจะกินแต่เข้าเหนียวกัน ไม่เหมือนคนเมือง แต่ก็ต้องทนกิน สมัยนั้นไม่มีหม้อหุงข้าว ป้าฉันคนที่เป็นพี่ใหญ่ต้องหุงข้าวแบบชาวบ้าน คือต้องรินน้ำออก รึยังไงนี่แหละ ฉันเองก็ไม่แน่ใจ แม่บอกว่าตอนนั้นมือป้าจะเปื่อยเป็นแผลด้วย เพราะโดนน้ำร้อนลวกเป็นประจำ

ตอนเรียนหนังสือ สมัยนั้นครอบครัวตากับยายฉัน เป็นชาวนา จะว่ายากจนก็ไม่เชิง แม่บอกว่าตอนเดินไปเรียน ไม่มีแทบรองเท้าใส่ มีรองเท้านักเรียนอยู่คู่เดียว พี่น้องก็ผลัดเปลี่ยนกันใส่ ทั้งรองเท้าแตะกับรองเท้านักเรียนคู่เก่า แต่คนที่ได้ใส่น้อยที่สุดก็คือป้า บางครั้งก็ต้องเดินเท้าเปล่าไปเรียน

ถึงวันนี้อะไร ๆ จะเปลี่ยนไป แม่ย้ายมาอยู่กับพ่อแล้ว ฐานะครอบครัวจะดีขึ้นแล้ว แต่ความรักความผูกพันที่เคยมี แม้อยู่ห่างกันแค่ไหน ก็ไม่เปลี่ยนแปลง

แม่ฉันจะไปหาป้าและอยู่กับท่านทั้งอาทิตย์ รอจนป้าผ่าตัดเสร็จถึงจะกลับมา ฉันภาวนาให้ป้าผ่าตัดได้อย่างปลอดภัย และกลับมาแข็งแรงเหมือนเดิม

แม่บอกว่าป้าเหมือนแม่คนที่สองของแม่ ฉันอาจไม่มีทางได้เป็นน้องอีกแล้ว แต่ฉันก็เข้าใจและรับรู้ถึงความรักนั้นผ่านน้ำตาของแม่

รักแม่นะคะ รักป้าด้วยนะ หายเร็ว ๆ นะคะ